De titel van deze blog doet misschien een belletje rinkelen, maar een vijftal weken geleden startte de gelijknamige reeks op één. Ik heb helaas niet alle afleveringen kunnen bekijken. In deze blog wil ik het met jullie hebben over de laatste 2 afleveringen die het slotklooster van Brecht belichtten.

Het beeld dat ik in m'n hoofd had van een slotklooster was toch wel verschillend van wat ik gezien heb. Ik dacht dat het heel gesloten zou zijn, veel tralies, geen menselijke warmte,... Maar na het zien van deze tweedelige documentaire (mag ik het zo noemen?) zal ik m'n mening wat moeten bijstellen.

De vrouwen die kozen voor dat leven, leven er echt met heel hun hart en hun ziel. Bij ieder interview merkte je een gedrevenheid. Dat vond ik echt mooi.. Ik was geraakt door de getuigenissen en vond 't heel sterk hoe zij hun geloof op die manier beleefden in gemeenschap en met regelmaat.

Enkele dingen die me echt raakten:
* Een zuster trad in in het jaar dat ze 16 zou worden, ze was nog 15, maar voelde zo'n grote drang om binnen te treden.

* Een zuster vertelde dat een jongen avances maakte en toen ze vertelde dat ze naar 't klooster zou gaan, zei hij dat ze al het 3e meisje was die hij aansprak die zo'n plannen had.

* Een zuster zorgde voor de verrijzenistuin. Wat een prachtige benaming vond ik dat voor de begraafplaats.

* In hun uitgestrekte tuin stond een klein huisje waar de zusters in de zomer 'op vakantie' konden gaan. Een tijd van herbronnen en een tijd voor zichzelf kan echt deugd doen, vertelde de zuster die Annemie daar rondleidde.

* De moed om op te staan om 4u10 en al om half 5 in de kerk te zijn voor de nachtwake.

Hebben jullie de afleveringen gezien?
Met welke blik kijken jullie naar zusters/kloosters/...?